Poësie? – Pablo Neruda

So was dit toe op die bestemde tyd … dat Poësie haar opwagting gemaak het,op soek na my.
Waarvandaan dit gekom het, wis ek nie.
Hetsy dit was vanaf winter, of uit ‘n rivier,
of hartseer of die liefde.
Ek weet nie hoe of van waar af nie.
Nee, dit was nie stemme,
woorde of stiltes tussen reëls nie,
maar van die straat af was ek genooi, nee geroep.
Vanuit die vertakkings van die nag,
skielik uit die teenwooordigheid van andere weggepluk,
of tussen gewelddadige vure gestrand.

En dit het my diep aangeraak,
ek het nie geweet wat om te sê nie;
name het my ontgaan
en my oë was blind.
Maar iets het in my siel ontwaak:
koorsigheid of vergete, gevleuelde woorde
en ek moes my pad weer vind.
Kon ek, afgesonderd en gesigloos,

die vuur se raaisels deurgrond,
deur enkele reëls op papier vas te pen.

Toe skryf ek vaagweg, stof sonder inhoud,
sommer-so uit my heup uit nonsens.
Die wysheid van ‘n dwaas
wat niks weet van paar- of dwangrym nie
en skielik sien ek die kettinglose hemelruim,
planete wat vryval, polsende woude
wat nes ek asemhaal en waarlik leef,
geperforeerde skadu’s teen my muur,
raaisels met vure, blomme en pyle van die nag,
die hele kolossale magdom van die universe.
Daarteenoor staan ek, oneindig kleine, infinitesimale mens
dronk en hol en vol.
Word ek terselfdertyd die gelykenis
sowel as die misterie.
Ek en myself wat deel word van die afgrond,
tol ons saam met die sterre in ‘n dolle mallemeule
en gooi ek hulle dan vir jou in ‘n kruiwa.
Maar my hart breek los saam met die wind.

Vertaling: Mariette Pretorius – 14 Feb 2017

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s