Valk wat rus – Ted Hughes (geb. 1930)

Ek sit bo in die woud se toppunt, my oë toe.
Roerloos, geen vervalsende droom
tussen my gekromde kop en gekrulde kloue:
of verbeel my, slapend, kleedrepetisies van perfekte afmaaiings eet.

Die gemaklike gerief van die hoë bome!
Die lug se stuwende dryfvermoë en die son se straling
is voordelig vir my;
en die aarde se gesig opwaarts gekeer vir my nabetragting.

My kloue diep in die growwe bas ingekap.
Dit het die ganse Skepping
geneem om my poot voort te bring, elke veer van my:
nou hou ek die skepping terstond vas in my voet

of vlieg op, vanwaar ek dit alles stadig laat tol –
ek moor waar ek wil, want dit is alles myne.
Geen verfynde sofistikasie skuil in my lyf nie:
my maniere gewoon die afruk van koppe –

die ingebore gawe van dood uitdeel.
Want die een, sekure pad van my vlug is direk
deur die beendere van die lewendes.
Geen argumente staaf my reg nie:

die son is agter my.
Niks het verander sedert my begin nie.
My oog het geen verandering toegelaat nie.
Ek gaan dinge net só hou.

Vertaling: Jan AF du Plessis