Poësie? – Pablo Neruda

So was dit toe op die bestemde tyd … dat Poësie haar opwagting gemaak het,op soek na my.
Waarvandaan dit gekom het, wis ek nie.
Hetsy dit was vanaf winter, of uit ‘n rivier,
of hartseer of die liefde.
Ek weet nie hoe of van waar af nie.
Nee, dit was nie stemme,
woorde of stiltes tussen reëls nie,
maar van die straat af was ek genooi, nee geroep.
Vanuit die vertakkings van die nag,
skielik uit die teenwooordigheid van andere weggepluk,
of tussen gewelddadige vure gestrand.

En dit het my diep aangeraak,
ek het nie geweet wat om te sê nie;
name het my ontgaan
en my oë was blind.
Maar iets het in my siel ontwaak:
koorsigheid of vergete, gevleuelde woorde
en ek moes my pad weer vind.
Kon ek, afgesonderd en gesigloos,

die vuur se raaisels deurgrond,
deur enkele reëls op papier vas te pen.

Toe skryf ek vaagweg, stof sonder inhoud,
sommer-so uit my heup uit nonsens.
Die wysheid van ‘n dwaas
wat niks weet van paar- of dwangrym nie
en skielik sien ek die kettinglose hemelruim,
planete wat vryval, polsende woude
wat nes ek asemhaal en waarlik leef,
geperforeerde skadu’s teen my muur,
raaisels met vure, blomme en pyle van die nag,
die hele kolossale magdom van die universe.
Daarteenoor staan ek, oneindig kleine, infinitesimale mens
dronk en hol en vol.
Word ek terselfdertyd die gelykenis
sowel as die misterie.
Ek en myself wat deel word van die afgrond,
tol ons saam met die sterre in ‘n dolle mallemeule
en gooi ek hulle dan vir jou in ‘n kruiwa.
Maar my hart breek los saam met die wind.

Vertaling: Mariette Pretorius – 14 Feb 2017

Advertisements

Hoe stil die valk – Charles Tomlinson (geb. 1927)

Hoe stipstil en veerlig hang
die onskuldige valk bokant
sy agterplaas woud:
afstand, wat die daad suiwer
stroop van alle bedoeling, het met skoonheid
daardie doelgerigtheid gevier.
Skoonheid moet egter lieg
nes onskuld skade moet berokken
aan die wie se einde (aangewese,
bepaald) kaalgestroop is
soos die kaart waarop dit bewend hurk.
En die verderfsvonnis val:
storting van vrede
aan hom wat nie die nabyheid
of noodsaak deel nie,
die verskrompelde sirkel
van magnetiese vrees.

Vertaling: Jan AF du Plessis

Valk wat rus – Ted Hughes (geb. 1930)

Ek sit bo in die woud se toppunt, my oë toe.
Roerloos, geen vervalsende droom
tussen my gekromde kop en gekrulde kloue:
of verbeel my, slapend, kleedrepetisies van perfekte afmaaiings eet.

Die gemaklike gerief van die hoë bome!
Die lug se stuwende dryfvermoë en die son se straling
is voordelig vir my;
en die aarde se gesig opwaarts gekeer vir my nabetragting.

My kloue diep in die growwe bas ingekap.
Dit het die ganse Skepping
geneem om my poot voort te bring, elke veer van my:
nou hou ek die skepping terstond vas in my voet

of vlieg op, vanwaar ek dit alles stadig laat tol –
ek moor waar ek wil, want dit is alles myne.
Geen verfynde sofistikasie skuil in my lyf nie:
my maniere gewoon die afruk van koppe –

die ingebore gawe van dood uitdeel.
Want die een, sekure pad van my vlug is direk
deur die beendere van die lewendes.
Geen argumente staaf my reg nie:

die son is agter my.
Niks het verander sedert my begin nie.
My oog het geen verandering toegelaat nie.
Ek gaan dinge net só hou.

Vertaling: Jan AF du Plessis

Onophoudelik absurditeit uitdagend

 (Constantly Risking Absurdity – Lawrence Ferlinghetti)

Onophoudelik absurditeit uitdagend
tart hy die dood
waar ookal hy optree
hoog bokant die koppe
van sy gehoor
die digter, soos ‘n akrobaat
klouter rond op rym
se spantou lat-vir-eie-gat
en balanseer op oogbalkstrale
bokant die see van gesigte
tree sy passies af
na die dag se anderkant
pluk woordhase uit betekenishoedens
en doen kul-jou-hier siedaar! woordtruuks
en ander hoogs teatrale optowerings
alles sonder om iets
te verwar
met wat dit nie is nie
Want hy is die super-realis
wie skalks die waar-nemer moet wees
van (styf)gespanne waarheid
voor die neem van elke meningtree of houding
in sy sogenaamde vooruitgang
en opmars na daai steeds-hoër lys
waar Skoonheid met gravitas
staan en wag
om haar doodsveragtende sprong te maak
En hy
die klein charleychaplin mannetjie
wat miskien (of nie)
haar skone, ewigdurende vorm moet vang
wydgevlerk in die leë-lug
van bestaan.
Vertaling: Jan A F du Plessis